قولنامه و مبایعه نامه هر دو تقریبا ویژگی هم را خواهند داشت و فرق آن ها این است که در قولنامه فقط به یک قول بسنده خواهد شد به این صورت که در ابتدا خریدار هیچ پولی به فروشنده نخواهد داد. ولی در مبایعه نامه مبلغی به عنوان ثمن معامله در اول کار بین خریدار و فروشنده رد و بدل خواهد شد.
اصولا مبایعه نامه ها از چهار بخش عنوان، طرفین معامله، موضوع قرار داد شرط و شروط و ثمن معامله می باشند که در مبایعه نامه ذکر خواهند شد. البته بخش های دیگری هم توسط مشاوران املاکی در مبایعه نامه ذکر خواهد شد مانند نسخ و تصدیق قرارداد، شرایط و آثار قرارداد، مقررات ناظر و… خواهد بود.
▪ بخش اول مبایعه نامه: در بخش اولی مبایعه نامه عنوان می باشد که شامل اطلاعاتی مانند شماره مشاور املاک، شماره سریال، دفتر ثبت مشاور و تاریخ انجام معامله خواهد بود.
▪ بخش دوم مبایعه نامه: این بخش باید باید دقیق تر و با توجه ی بیشتری پر شود. فروشنده و خریدار می توانند یک نفر باشند یا چند نفر که این مورد با جزِئیات کامل در مبایعه نامه ذکر خواهد شد. اطلاعات دیگری که در مبایعه نامه به ترتیب ذکر خواهد شد شامل: شمارهشناسنامه، کد ملی، نشانی یا آدرس، شماره تلفن و اطلاعات مربوط به وکالت و قیومیت می باشد. همچنین مشاورین املاک معمولا برای این که از درست بودن اطلاعات دریافت شده از مشتری اطمینان پیدا کنند، از مشتری و خریدار درخواست مدارک شناسایی و هویتی مانند شناسنامه و کارت ملی می کنند.
▪ بخش سوم مبایعه نامه: در این بخش به ذکر مشخصات کامل ملک پرداخته می شود که شامل ثمن معامله، شماره ملک، شماره ثبتی، گاز، برق، آب، فقرههای چک، سند مالکیت و آدرس ملک و قیمت و هزینه ها … می باشد. همچنین نکته قابل توجه این می باشد که باید در قسمت قیمت و هزینه ها ارقام آن باید به دقت و درست مطرح شود.
▪ بخش چهارم مبایعه نامه: این بخش یکی از اصلی ترین و مهمترین بخش های مبایعه نامه می باشد. در آخرین بخش مبایعه نامه باید خریدار یا فروشنده با تمامی موارد مطرح شده در این بخش موافقت خود را اعلام کنند. در واقع مالک و خریدار باید شروط مطرح شده را با جزئیات کامل مطالعه کرده و خود را در موقعیت مورد نظر قرار دهند و اگر پیچیدگی و مشکلات خاصی به ذهنشان نرسید می توانند با خیال آسوده برای امضای مبایعه نامه اقدام کنند.